Tasiecki Mieczysław (1894–1958), pułkownik dyplomowany Polskich Sił Zbrojnych, redaktor naczelny „Bellony”.
Ur. 23 (21 lub 30) IX w Krakowie, był synem Stanisława, właściciela warsztatu szewskiego, oraz Józefy z domu Sołtysik (lub Dzierż).
Po ukończeniu w r. 1906 szkoły powszechnej św. Barbary w Krakowie podjął T. naukę w krakowskiej II Wyższej Szkole Realnej i tam w r. 1914 zdał maturę. Wg Bolesława Roji należał w tym okresie do krakowskiego «Sokoła», natomiast wg Stanisława Łozy związany był ze skautingiem oraz Polskimi Drużynami Strzeleckimi. Dn. 16 VIII t.r. wstąpił w stopniu plutonowego do organizującego się 2. pp Leg. Pol. i jako zastępca dowódcy plutonu służył kolejno w 5. komp., a następnie w 6. komp. 2. baonu, po czym 26 (lub 30) III 1915 przeniesiono go do 7. komp. 2. baonu 3. pp Leg. Pol. Dn. 22 XI t.r. awansował do stopnia sierżanta, a 1 VII 1916 – chorążego. Wiosną 1917 ukończył kurs oficerski przy dowództwie 3. pp Leg. Pol. Po złożeniu przysięgi wstąpił 23 VII t.r. do Polskiej Siły Zbrojnej (Polnische Wehrmacht) i 3 VIII awansował do stopnia podporucznika. Obok kpt. Mariana Kukiela, ppor. Mariana Porwita i por. Eugeniusza Elsenberga był jednym z pionierów polskiego szkolnictwa wojskowego. Dn. 23 VIII 1917 został przeniesiony do Szkoły Podoficerów, a 12 X t.r. został instruktorem komp. szkolnej Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowie Łomżyńskim (Maz.) (od 20 XI 1918 Wojenna Szkoła Podchorążych Piechoty w Warszawie), gdzie pełnił obowiązki dowódcy plutonu szkolnego w klasie (komp.) A oraz oficera żywnościowego. Po awansie 13 X 1918 na porucznika objął 12 XII t.r. dowództwo klasy (komp. szkolnej) 3 K, a w okresie 9 I – 2 VIII 1919 był dowódcą klasy 12 K. Opublikował skrypty Terenoznawstwo (W. 1918) oraz Jak czytać mapę Królestwa Polskiego i Kresów Wschodnich („Biblioteczka Podoficera” T. 14: 1919). Awansowany 1 XII 1919 do stopnia kapitana, został dowódcą 1. baonu szkolnego; 1 IV 1920 mianowano go majorem piechoty.
W czasie wojny polsko-sowieckiej T. 8 VIII 1920 opuścił szkołę i jako dowódca baonu 33. pp 8. DP uczestniczył od poł. sierpnia w walkach pościgowych w Małopolsce Wschodniej. Dn. 1 XI t.r. został instruktorem na Kursach Aplikacyjnych dla oficerów piechoty w Rembertowie, a 1 V 1921 objął stanowisko dyrektora nauk w Centralnej Szkole dla Podoficerów w Chełmie. Opublikował w r. 1922 pracę Wyszkolenie bojowe żołnierza pojedynczego, drużyny i plutonu [W. 1922]. W r. 1924 odbył staż liniowy na stanowisku dowódcy baonu w 66. pp w Chełmie i staż artyleryjski w 16. p. artyl. polowej w Grudziądzu, po czym na krótko dowodził w zastępstwie 66. pp. W listopadzie t.r. został słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (V promocja). Szkołę ukończył 19 X 1926; został przydzielony do sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi, gdzie kierował kolejno Referatem Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego (do 30 XII t.r.) oraz Wydz. Ogólnym. Mianowany 1 VI 1929 dyrektorem nauk w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., awansował do stopnia podpułkownika dypl. piechoty (ze starszeństwem z 1 I t.r.). Dn. 7 XI 1930 został przeniesiony do Łucka, gdzie objął stanowisko zastępcy dowódcy 24. pp, ppłk. Antoniego Żurakowskiego. W tym czasie opublikował w „Przeglądzie Piechoty” artykuły: W sprawie strzelnic bojowych (1928 nr 8), Wychowanie żołnierskie w piechocie (1929 nr 1) oraz O organizację wyszkolenia na szczeblu pułku piechoty (1932 nr 5).
Dn. 1 I 1933 został T. Delegatem Sztabu Głównego (SG) przy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państw. w Katowicach; po paru latach pracy na tym stanowisku osiągnął status specjalisty od komunikacji wojennej. W dn. 22–25 III 1937 brał udział w grze wojennej gen. Leona Berbeckiego w Krakowie, zyskując jego pochlebną opinię. W czasie prac w Oddz. III i Szefostwie Komunikacji Wojskowej SG nad planem dotyczącym komunikacji w planach operacyjnych «W» (wojna ze Związkiem Sowieckim) i «Z» (wojna z Niemcami) opracował linię komunikacyjną «C»: przemieszczenia transportów wojskowych z rejonu na południowy zachód od Krakowa oraz linię kolejową Zawiercie–Częstochowa–Koluszki i tereny Małopolski Wschodniej. Przydzielony 14 II 1938 do Szefostwa Komunikacji Wojskowych SG, pracował nad planem «W», a od przełomu marca i kwietnia t.r. do sierpnia 1939 nad wycinkiem transportowym planu «Z» (obie dotyczyły linii komunikacyjnej «C»).
W ramach mobilizacji został T. w sierpniu 1939 mianowany pomocnikiem wojskowym dyrektora PKP oraz kierownikiem Komunikacji Wojskowej w Katowicach. W czasie kampanii wrześniowej ewakuował się 2 IX t.r. z katowicką dyrekcją PKP przez Kraków i Rzeszów do Lwowa, gdzie został dublerem miejscowego pomocnika wojskowego przy lwowskiej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państw., ppłk. Stanisława Turka. Od 13 IX przebywał w Brodach, z zadaniem utworzenia delegatury dyrekcji lwowskiej (w tym okresie jeździł m.in. do Złoczowa i Dubna w celu udrożnienia komunikacji oraz załadunku i wyładunku transportów wojskowych). W Jabłonnej 18 IX przekroczył z kolumną polskich oddziałów granicę węgierską, po czym odłączył się od kolumny wojskowej i po kilku dniach dotarł do Budapesztu. Uzyskawszy w przedstawicielstwie dyplomatycznym RP paszport z wizą francuską, pociągiem przez Włochy dotarł 28 IX do Francji, gdzie w Marsylii zgłosił się do WP. Otrzymał przydział do dowództwa Obozu Wojskowego w Coëtquidan w Bretanii, dokąd dotarł 2 X i tego dnia objął stanowisko komendanta Kursów Oficerskich Piechoty. W trakcie kampanii francuskiej w czerwcu 1940, po zarządzonej ewakuacji, zaokrętował się 18 VI t.r. w porcie wojennym w Breście i 20 VI dopłynął do Plymouth w Wielkiej Brytanii. Dn. 22 VI znalazł się w Szkocji, gdzie objął stanowisko oficera sztabu (referenta wyszkolenia w baonie oficerskim) i zastępcy dowódcy 7. Kadrowej Bryg. Strzelców. T.r. wszedł w skład komitetu redakcyjnego, wznowionego pod redakcją płk. Andrzeja Mareckiego, czasopisma wojskowego „Bellona”, wydawanego w Londynie nakładem Sztabu Naczelnego Wodza (NW) jako miesięcznik. Od lutego 1941 służył w sformowanej 8. Kadrowej Bryg. Strzelców, a następnie w dowództwie I Korpusu. Dn. 1 VII t.r. objął kierownictwo Samodzielnego Referatu Wyszkolenia (przekształconego później w Wydz. Wyszkolenia) Oddz. III Sztabu NW w Londynie, a 7 XI 1942 został dodatkowo zastępcą szefa Oddz. III, Mareckiego. Po jego śmierci w katastrofie gibraltarskiej został w r. 1943 redaktorem naczelnym „Bellony” i był nim do śmierci. Po reorganizacji pionu wyszkolenia armii mianowano go 1 III 1944 kierownikiem Samodzielnego Referatu Wyszkolenia i Wychowania w Inspektoracie Wyszkolenia Wojska, kierowanym przez gen. Józefa Zająca. W „Bellonie” opublikował m.in.: Kilka uwag o rozkazodawstwie (1941 z. 1), Piechota w czwartym roku wojny (1943 z. 2), Powojenne szkolnictwo oficerskie w oświetleniu prasy brytyjskiej (1944 z. 3), O nowy typ szkoły oficerskiej (1944 z. 9), (Zestawienie) Psychologia a przywództwo (1944 z. 10), Szkolenie sztabów dla wojny totalnej (1944 z. 12, z Zającem), U podstaw polityki personalnej dotyczącej korpusu oficerów służby stałej (1945 z. 9).
Po zakończeniu drugiej wojny światowej T. awansował 27 V 1945 do stopnia pułkownika dypl. piechoty. Po likwidacji 1 XII t.r. Inspektoratu Wyszkolenia Wojska został skierowany do Sekcji Studiów Ekonomicznych funkcjonującej jeszcze Wyższej Szkoły Wojennej, potem do Centrum Wyszkolenia i Studiów Wojskowych, a 1 VI 1946 do Centralnej Komisji Regulaminowej; 19 VI t.r. przeniesiono go do dyspozycji szefa SG Polskich Sił Zbrojnych. Dn. 9 IX zgłosił się do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia; od 3 III 1947 znajdował się w dyspozycji jego Inspektoratu Generalnego, a 8 IX 1948 został skreślony z jego ewidencji. Zamieszkał w Londynie. Pod jego redakcją „Bellona” została w r. 1947 dwumiesięcznikiem, a w r. 1948 kwartalnikiem, który od t.r. był wydawany przez Inst. Historyczny im. gen. W. Sikorskiego. Wchodził w skład Komisji Historycznej byłego SG Polskich Sił Zbrojnych na Obczyźnie, sekcji wojskowej Polskiego Tow. Historycznego oraz Polskiego Tow. Naukowego na Obczyźnie i Komitetu Redakcyjnego jego czasopisma „Zeszyty Nauki Polskiej na Obczyźnie”. T. zmarł 22 I 1958 w Londynie, został pochowany 30 I na Streatham Park Cemetery. Był odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari V kl., czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, austro-węgierskimi Brązowym Medalem Waleczności i trzykrotnie, jako jedyny żołnierz Leg. Pol., Srebrnym Medalem Waleczności II kl. a także brytyjskimi Defence Medal i The War Medal 1939–45.
W zawartym 13 III 1922 małżeństwie z Jadwigą z Rowińskich T. miał syna Stanisława (ur. 1923) i córkę Annę (ur. 1925).
Pośmiertnie ukazał się artykuł T-ego Wyższe szkolnictwo i nauki wojskowe („Zesz. Nauki Pol. na Obczyźnie” 1961 z. 3 s. 227–32) oraz jego Sprawozdanie z zakresu przygotowania i pracy kolei w czasie kampanii 1939 r. Francja, 1940 r. („Kolejnictwo w polskich przygotowaniach obronnych i kampanii wrześniowej. Relacje”, red. A. Wesołowski, N. Bujniewicz, W. 2011 I cz. 2 ).
Cygan, Oficerowie Leg. Pol., V (fot.); Grodziska, Polskie groby Londynu, I; Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Przegląd Piechoty. Bibliografia pierwszego dziesięciolecia 1928–1938, W. 1938; – Chwastyk-Kowalczyk J., Zasoby Biblioteki Polskiej w Londynie – przegląd polskich tytułów prasy emigracyjnej dla inteligencji, „Zielonogórskie Studia Bibliotekoznawcze” 2015 z. 7 s. 161; Czajkowski C., Zarys historii wojennej 3-go Pułku Piechoty Legionów, W. 1930 s. 48; 2. Pułk Piechoty Legionów Polskich. Karpaty, Oprac. T. Malinowski, M. Szumański, W. 1939 I; Habielski R., Prasa polska w Wielkiej Brytanii 1945–1970. Przegląd informacyjno-bibliograficzny, „Kwart. Hist. Prasy Pol.” R. 24: 1985–6 z. 3 s. 56; Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI – 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Ostrów–Komorowo 1930 s. 295, 304, 307, 384, 393–5; Literatura pol. na obczyźnie, II; Sękowski P., Akcja „wycofania”. Ewakuacja wybranych grup Polaków z polsko-niemieckiego obszaru przygranicznego w 1939 roku, „Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka” 2017 nr 1 s. 220; Szczurowski M., Geneza formowania Armii Polskiej we Francji 1939–1940, „Piotrkowskie Zesz. Hist.” 2002 z. 4 s. 126; 3 Pułk Piechoty Legionów. W dwudziestą rocznicę 1914 – 30 IX – 1934, Red. E. Quirini, Jarosław 1934 s. 83; W 50-lecie Powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, Oprac. W. Chocianowicz, Londyn 1969; Zawilski A., Bellona, jej kontynuacje i przeobrażenia w osiemdziesięcioleciu 1918–1998, W. 1999; – Centralna Szkoła Podoficerów Zawodowych Piechoty nr 1. Sprawozdanie za rok 1922 z uwzględnieniem lat 1920 i 1921, Chełmno 1923 s. 10, 14, 15, 131; Dziewiąte sprawozdanie Dyrekcji II Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie za rok 1913, Kr. 1913 s. 103; Lista starszeństwa oficerów zawodowych, W. 1922; Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933 r., W. 1933 s. 11; toż 5 czerwca 1935 r., W. 1935 s. 11; Porwit M., Spojrzenia poprzez moje życie, W. 1986 (fot.); Rocznik bibliograficzny druków w języku polskim oraz w językach obcych o Polsce wydanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1 IX 1939 – 31 XII 1941, Londyn 1942 I; Rocznik oficerski, W. 1923, 1924, 1928, 1932; Roja B., Legioniści w Karpatach 1914–1915, W. 1933 s. 385; R ybk a–Stepan, Rocznik; Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.21 r., W. 1921 s. 28, 916; Zając J., W Szkocji i na Środkowym Wschodzie, Londyn 1967; – „Orzeł Biały” 1958 nr 50 (858) s. 3; „Wiarus. Pismo dla Żołnierzy Pol. Wyd. przez Kom. Wojsk.” R. 1: 1918 z. 8 s. 179; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Bellona” (Londyn) 1958 z. 1 (fot.), „Dzien. Pol. i Dzien. Żołnierza” (Londyn) 1958 nr z 29 I, 23 X, 1959 nr z 19 I, 1962 nr 19 I; – IPiM Sikorskiego: Gabinet NW, sygn. A.XII.1/3 (Lista oficerów sztabowych obowiązanych do udziału w wyborach do Sądu Honorowego dla oficerów sztabowych Sztabu NW) k. 109; Inst. Piłsudskiego w Nowym Jorku: sygn. 701/1/118 (gen. dyw. A. Osiński – opinie o oficerach 27. DP z 17 X 1931 r.) k. 323, sygn. 701/1/120 (Opinie podpułkowników piechoty, stan z dn. 10 III 1938 r., Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych) k. 124; Ministry of Defence w Londynie: APC Polish Enquiries, RAF Northolt (akta personalne); Wojsk. Biuro Hist. – CAW w W.: Akta personalne, sygn. KN 16 IX 1931, sygn. 2012 nr 4568, 4596, 4811, 5627, 5637, Komenda Leg. Pol. i PKP, sygn. I.120.1.495 (Wykaz oficerów, podoficerów i żołnierzy 3. pp Leg. Pol. [1915]) k. 141, sygn. I.120.1.548 (Lista awansowa oficerów przydzielonych do Polnische Wehrmacht) k. 479.
Daniel Koreś